onhandig analoog navigeren
Het is alweer heel wat jaren geleden dat ik mijn eerste navigatie in de auto kreeg. Een VDO, de opvolger van het merk Carin. Traag, kaarten die niet altijd klopten en na een update waren er soms straten verdwenen, maar wat een uitkomst! Niet meer bij de stadsinformatie stoppen om de stadskaart te bestuderen, of met het beroemde shell stratenboek onhandig op schoot analoog navigeren door een onbekende stad. Het was ook de tijd dat mensen niet zo schrokken als je ze aansprak op straat om te vragen of ze die ene straat wisten en als je dan te ver van je bestemming was hoorde je steevast: “en als je dan bij “die” straat bent, moet je daar maar weer even verder vragen” Heerlijk…. En dan de vakanties naar het zuiden, altijd even de routekaarten bij de ANWB halen, in een klein notitieboekje even wat punten van de route opschrijven, en Bianca die altijd waanzinnig kon kaartlezen om ons tijdig om te leiden als we op de nationale zenders in het buitenland toevallig een lange file ha...